Lato w teatrze
Teatr Bagatela
edycja 2012

Idea projektu

Lato w teatrze w Bagateli

Uczestnicy

Prowadzący warsztaty

Media

Didaskalia

Strona główna

 
Blog
 
16 lipca, poniedziałek

17 lipca, wtorek

18 lipca, środa

19 lipca, czwartek

20 lipca, piątek

21 lipca, sobota

23 lipca, poniedziałek

24 lipca, wtorek

25 lipca, środa

27 lipca, piątek

28 lipca, sobota

Na Facebooku:
 

Zdjęcia: Praca w grupach

Zdjęcia: Promocja spektaklu na ulicach Krakowa

Zdjęcia: Przygotowania i... premiera!

Profil wydarzenia FB - komentarze uczestników i prowadzących

„Lato w teatrze” w Bagateli

Projekt warsztatów dla podopiecznych Stowarzyszenia „Siemacha” stworzony przez Bagatelę oraz reżyserkę Agnieszkę Korytkowską-Mazur, będzie realizowamy między 16 a 29 lipca 2012 r. Młodzież w wieku od 13 do 18 lat będzie pracować z zaproszonymi do współpracy artystami nad spektaklem "Pokolenie f". Uczestnicy projektu nie tylko przyjrzą się pracy w teatrze od kuchni, ale sami stworzą tekst, oprawę muzyczna, plastyczną oraz zajmą się promocją spektaklu, by potem stanąć na scenie w świetle reflektorów i skonfrontować się
z zaproszonymi na pokazy widzami. Przed nimi ogromne wyzwanie, ale równocześnie wspaniała przygoda. Prezentacja przedstawienia podsumowującego dwutygodniowe warsztaty 28 i 29 lipca 2012 r. na Scenie na Sarego 7. Wstęp wolny!

Projekt jest realizowany pod patronatem Prezydenta Miasta Krakowa oraz Małopolskiego Kuratora Oświaty.

Koordynatorka projektu: Marta Kuźmiak, tel. 607 533 004


Cel warsztatów

Pragniemy, jako twórcy i organizatorzy warsztatów, przekonać młodzież, iż materiał literacki, teatralny, kulturowy może być narzędziem rozpoznawania i budowania własnej tożsamości, diagnozowania wykluczenia i twórczego jego opanowywania. Nasza praca ma polegać na dostarczeniu młodym narzędzi, które nie tylko w czasie warsztatów, ale również w późniejszym okresie mogą zaowocować rozmaitymi formami ich twórczości. To ci młodzi ludzie powinni zyskać możliwość własnej wypowiedzi, zaś fachowcy spróbują tylko im pomóc
w poszukiwaniu atrakcyjnych, profesjonalnych form wyrazu, kształtując poniekąd ich umiejętności, gust i warsztat. Naszym zadaniem jest nauczyć młodzież łowić, a nie podawać jej ryby na talerzu.

Spektakl „Pokolenie f” będzie miał formę zamkniętej kompozycji, powstanie na bazie scenariusza, przygotowanego wcześniej przez reżysera, zaś praca nad przedstawieniem zakłada wykorzystanie potencjału improwizacyjnego uczestników projektu.

Celem tej pracy jest wyczulenie młodych ludzi na mechanizmy zagrożeń, zapoznanie ich w praktyce z charakterystyką ofiary i sprawcy, nauka oceny zachowań innych, ich prawdziwych motywacji i umiejętnej obrony przed agresją.

 

„Pokolenie f”

Teatr Bagatela zaprosił do projektu młodzież borykającą się z różnymi problemami zarówno natury socjalnej, jak i emocjonalnej. Szukaliśmy więc tematu, który jest im bliski oraz środków artystycznch, które pozwolą zbudować dystans wobec scenicznych, acz trudnych, zaczerpniętych z życia uczestników, sytuacji i nadadzą opowiadanej historii bardziej uniwersalny charakter. Warsztaty zatem będą nie tylko pracą nad spektaklem, ale pozwolą na dyskusję oraz twórcze przepracowanie problemów związanych z okresem buntu, budowaniem relacji z rówieśnikami, zajmowaniem pozycji w grupie, kształtowaniem się naszych życiowych postaw, priorytetów, w  przyszłości wyborów.

Przez dwa tygodnie będziemy przyglądać się mechanizmom agresji i sposobom radzenia sobie z nią. Miejscem akcji będzie podwórko. Spektakl będzie teatralną metaforą błędnego koła, w którym ofiara staje się katem, a ten z kolei ofiarą. Pokażemy historię grupy ludzi - od piaskownicy po dorosłość, budując na scenie dwa skonfliktowane ze sobą światy, których charakter zmienia się wraz z upływem czasu.

Historia zaczynie się w piaskownicy, gdzie dzieci z dwóch sąsiednich placów zabaw walczą o jedną piaskownicę, wybudowaną pośrodku. Ktoś siłą zdobywa władzę, ktoś staje się ofiarą. W kolejnej odsłonie ci sami ludzie będą gimnazjalistami. I znowu dwa obozy młodych buntowników walczą o prawo do ławki pod blokiem, skąd lepiej widać świat, czyli nadchodzących opiekunów, którym mogłyby nie spodobać się nielegalne praktyki, których młodzi tam dokonują. Istotne jest to, że osoba poszkodowana w poprzednim zdarzeniu, staje się tu prowodyrem całości, mszcząc się za poniesione przed laty upokorzenia. W  kolejnej scenie ci sami ludzie kończą szkoły średnie i znowu ten, który był ofiarą w poprzedniej scenie, nienawidzi tego drugiego za jego aspiracje, ambicje. Z pomocą kolegów przetrzymują więc w piwnicy chłopaka, który tego dnia ma zdawać egzaminy na studia. Nie udaje mu się, więc później zrobi wszystko, by zaszkodzić też komuś innemu, kto brał udział w tym zdarzeniu. Podpala sklep założony przez jednego z oprawców, wysyła paszkwil do korporacji, gdzie pracuje ten drugi, przez co ktoś inny traci pracę. Ktoś komuś kradnie samochód, nasyła swoje dzieci na jego dzieci. Zabawa zaczyna się od nowa. Ludzie starzeją się w błędnym kole wzajemnej nienawiści, gdzie nie ma winnych, są tylko ofiary, dla których jedynym ratunkiem jest pragnienie zemsty. W tym piekle przemocy będą jednak momenty prawdziwego zrozumienia, poczucia honoru, miłości - jedynych wartości ratujących przez zagubieniem.

W spektaklu będzie występował chór (uczestnicy grupy muzycznej), spełniający funkcję komentatora, zmieniający się w zależności od charakteru sceny: to chór rodziców, chór raperów-slamerów, chór profesorów, chór pracowników korporacji, chór mieszkańców bloku, chór kibiców oraz chór dzieci.


Zagadnienia do przepracowania podczas warsztatów

Akty agresji skupiają wokół siebie dwa przeciwległe bieguny. Jednym jest sprawca zachowań agresywnych, drugi to jego ofiara. Często niestety uwaga skupia nie na ofierze, a na agresorze, co tylko utwierdza go w fakcie, że w ten sposób można osiągać własne cele.

Charakterystyczne cechy ofiary:

Istnieją dwa typy ofiar przemocy - typ pasywny i typ prowokujący.

Cechy osoby pasywnej: wrażliwość, nieśmiałość, ostrożność w kontaktach z innymi, niepewność, lękliwość, poczucie osamotnienia, niska samoocena. Ofiara nie potrafi się bronić, atakowana ucieka, płacze, wysyła otoczeniu komunikat, że jest słaba, bojaźliwa.

Cechy osób prowokujących: problemy z koncentracją, niespokojne zachowanie, nadaktywność. Przyszła ofiara wytwarza wokół siebie atmosferę napięcia, jej zmienność humorów, może powodować konflikty z grupą rówieśniczą.

Dzieci, które są ofiarami przemocy zazwyczaj mają chowane rzeczy, czasem również niszczone. Na przerwach często są same lub w towarzystwie albo blisko kogoś dorosłego, opuszczają się w nauce, nie wypowiadają się na forum klasy, mają niską samoocenę, wycofują się z kontaktów z innymi, unikają szkoły.

Zaobserwowanie tego typu zachowań przez dorosłego nie może być bagatelizowane. Bycie ofiarą, doświadczenie tego typu będzie skutkowało na postawy, wybory całego przyszłego życia.

Podobnie jak w przypadku ofiar, sprawcy również dzielą się na dwa rodzaje. Wyróżniamy sprawców aktywnych i pasywnych.

Cechy sprawcy aktywnego: akceptacja przemocy, a nawet fascynacja przemocą, impulsywność, chęć dominacji, niski poziom strachu jak i niski poziom empatii, często większa siła fizyczna, niska popularność w klasie, grupie rówieśniczej. Przejawia agresję w  stosunku do rówieśników jak i dorosłych. Wysyła otoczeniu komunikat, że jest silny, pewny siebie.

Cechy sprawcy pasywnego: nie inicjuje lecz uczestniczy w akcie przemocy, sam nie czuje się pewnie, więc przyłącza się do grupy z silnym przywódcą.

Jak możemy rozpoznać sprawcę przemocy? Swoje zachowanie agresywne będzie kierować na słabszych, będzie podporządkowywać sobie inne dzieci. Brak mu zrozumienia dla ofiary, łatwo się denerwuje i wybucha, często sam nie radzi sobie z trudnościami, co może wywoływać frustracje. Może czerpać korzyści materialne lub psychiczne ze swojego zachowania.

Zachowania agresywne również nie mogą być bagatelizowanie. Takie doświadczenia również będą skutkowały przez cale życie. Następują kłopoty z przestrzeganiem norm, wartości społecznych, o wiele częściej agresorzy wchodzą w konflikt z prawem.

W sytuacji konfliktu, podczas zdarzeń agresywnych często zapomina się o samych ofiarach, skupiając głównie uwagę na sprawcy. Pamiętajmy jednak, że pomijając ofiarę, dajemy większą uwagę napastnikowi, co często jest właśnie celem sprawcy przemocy.


Inspiracje:

Pokolenie X:

Termin powszechnie używany na gruncie demografii, nauk społecznych, marketingu, funkcjonujący również w kulturze popularnej. Obejmuje on swoim znaczeniem, określoną grupę ludzi dorastających i wchodzących w życie, w ukształtowany pod koniec dwudziestego wieku postindustrialny i ponowoczesny układ społeczny. Pokolenie X doświadcza życia w czasach kryzysu tradycyjnych instytucji, głębokich przeobrażeń struktury społecznej, wzrastającej roli konsumpcji i mediów w życiu społeczeństwa i jednostki. Chcemy przyjrzeć się jakim pokoleniem są dziś młodzi ludzie? Jak dziś wyglądają te przemiany w naszym społeczeństwie? To także dla nas, twórców, może być niebywale inspirujące i poznawcze spotkanie, które może zaowocować niejedną przygodą.



Filmy:

Fight Club” (1999), „Cześć, Tereska” (2001), „SubUrbia” (1996), „Don's Plum” (2001), „Slacker” (1991), „Reality Bites” (1994), „Clerks” (1994), „Funny games” (2001).



Teksty kultury:

A. Huxley „Nowy wspaniały świat”,

T. Dery „Pan A.G w X”,

W. Pielewin „Mały palec Buddy”

D. Coupland, „Pokolenie X. Opowieści na czas przyśpieszającej kultury”,

B. Brzozowska, „Gen X: pokolenie konsumentów”

P. Marecki, J. Sowa, „Frustracja. Młodzi o Nowym Wspaniałym Świecie”,

Z. Bauman, „Życie na przemiał”,

Z. Melosik, „Młodzież, a przemiany kultury współczesnej”, [w:] „Być Europejczykiem”, (red.) A.W. Mikołajczyk.


^ do góry